Muziekverkoop in 2009 in vrije val

Vandaag las ik het volgende artikel op de site van het nieuwsblad:
Muziekverkoop in 2009 in vrije val. Daarin werden, zoals typisch voor dergelijke alarmistische artikels, weer een heleboel halve feiten en waarheden verkondigd.

Het artikel meldt dat de omzet uit de verkoop van muziek gedaald is en claimt dat piraterij daar nog altijd de grootste oorzaak van is. Dat is echter heel kort door de bocht. Immers, het kan best zijn dat door de opkomst van de digitale distributie weinig mensen nog een volledig album kopen wanneer ze slechts een of twee nummers van dat album eigenlijk willen. In een dergelijk geval daalt de omzet natuurlijk, omdat een nummer goedkoper is dan een album, maar is het niet de piraterij die voor de dalende omzet heeft gezorgd, eerder het slimmer worden van de consument. Bovendien kan het ook zijn dat de omzet dan wel gedaald is, maar door de digitale distributie de kosten ook enorm gedrukt zijn. In dat geval blijft de winst gelijk en is er dus ook helemaal geen reden tot paniek.

Ergerlijker is echter het volgende stuk uit het artikel:

Maar het zwaarst zijn de problemen in landen waar nog geen of onvoldoende digitale muziekwinkels zijn opgestart, zoals in Spanje. De omzet van de muziekindustrie is daar sinds 2001 tot een derde teruggezakt.

Muziekliefhebbers beginnen daar de gevolgen van te voelen: een verschraling van het aanbod. Zo haalt geen enkele Spaanse artiest nog de lokale top 50, terwijl in Frankrijk al zestig procent minder binnenlandse artiesten een album konden uitbrengen.

Ten eerste geeft dit aan dat het ontbreken van een digitaal aanbod dus een van de hoofdoorzaken is voor piraterij, maar het tweede deel van dit citaat is interessanter: het verschralen van het aanbod wordt hier gelijkgesteld met het aantal artiesten dat een album uitbrengt. In dit digitaal tijdperk is dat een compleet anachronistisch iets. Als er vijfhonderd albums minder worden uitgebracht, maar duizend groepen bijkomen op myspace die nummers brengen, is het aanbod dan wel echt verschraald? Me dunkt van niet. Het voordeel van digitale distributie is nu net dat albums in essentie achterhaald zijn, maar zeker het “uitbrengen” van een album achterhaald is. Hoe brengt de gemiddelde groep nu een album uit? Door zijn nummers op myspace te zetten, of enkele nummers op myspace te zetten en een CD op de site te laten bestellen. Het gevolg? Wereldwijde distributie met een druk op de knop. Het aantal groepen dat een album “uitbrengt”, i.e. in de winkelrekken legt, is hoegenaamd niet representatief voor het aanbod van muziek. Dat gelijkstellen is muziek gelijkstellen aan de industrie die rond muziek is ontstaan, en is in die zin een kaakslag voor de artiesten die nog muziek spelen voor de muziek, niet voor het grote geld. Het klinkt immers alsof zij niet belangrijk zijn, want zij hebben geen CD “uitgebracht”, zij staan niet in de Ultratop, dus zij kunnen toch nooit echte muzikanten zijn? Als dat de visie is van de mensen die roepen dat piraterij of auteursrechtbeperkingen leiden tot het doden van muziek, wel, laat dan gerust de muziek sterven. Wat overblijft zal ongetwijfeld echter en beter zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: