Van Quickenborne — opnieuw

Van Quickenborne schrijft op 21 januari over de bloggers-meeting het volgende:

Auteurs zijn creatieve ondernemers die recht hebben op een vergoeding: dat is het uitgangspunt van de door de bloggers gecontesteerde Auvibel-heffing.

Dat is wel een heel erg vereenvoudigde versie van waar auvibel om draait. Dat is eerder de verantwoording voor het auteursrecht dan voor auvibel. En iets zegt mij dat deze zin eerder bedoeld is om te suggereren dat de bloggers tegen een vergoeding voor auteurs zouden zijn, dan iets anders. Maar dat is natuurlijk niet waar, want de bloggers zijn tegen onzinnige vergoedingen voor auteurs en voor een correcte vergoeding, niet tegen een vergoeding an sich.

Om aan te tonen waarom een dergelijke versimpeling totaal ongepast is, laat ik ook eens een taks invoeren met dezelfde idee: een vergoeding voor creatieve ondernemers, voor verloren gegane inkomsten. Laten we een nieuwe taks heffen op het luisteren naar muziek in je hoofd. Je weet wel, je hebt naar de radio geluisterd en nadien zit het liedje een hele dag in je hoofd, waardoor je de CD niet meer moet kopen, want je hoort het nummer zo al. Daar lijden auteurs veel verlies aan, wat natuurlijk niet kan, want auteurs zijn creatieve ondernemers die recht hebben op een vergoeding. Dus laten we gewoon iedereen jaarlijks een aanslagbrief sturen van zo’n vijftig euro. Doven ook, want misschien hebben ze ooit nog wel kunnen horen, en het is anders te moeilijk om na te gaan wie wel en wie niet muziek in zijn hoofd hoort. Als er iemand kritiek op die taks uit, wel, dan zeggen we dat die persoon kritiek uit op een systeem dat wel als uitgangspunt het vergoeden van creatieve ondernemers heeft, en wie kan daar nu op tegen zijn?

Verder las ik in de HUMO dan ook nog volgende uitspraak van Van Quickenborne over de AUVIBEL-taks:

«Elke kopie die je maakt komt in principe overeen met één origineel exemplaar dat je minder koopt – zo simpel is het. En dat is niet eens mijn redenering: Europa heeft dat beslist dat artiesten vergoed moet worden voor thuiskopieën. In tweeëntwintig van de zevenentwintig lidstaten bestaat die vergoeding trouwens al.

»Mag ik een vergelijking maken? Als ik de Humo kopieer en die zelfgemaakte exemplaren aan iedereen uitdeel, dan zal je zeggen: dat blad moet beschermd worden! En daarom betaal je in dit land een heffing op kopieertoestellen.»

De eerste zin is al bijzonder idioot, ongeacht van wie de redenering komt. Aangezien Van Quickenborne de heffing omhoog trekt, en niet in Europa gaat klagen over de heffing, kunnen we er ook vanuit gaan dat hij ermee akkoord gaat. Geen zinnig mens buiten de lobbyisten van de muziekindustrie en de ministers die naar die lobbyisten luisteren zal ooit denken dat wie zijn cd op mp3 zet anders die mp3 zou gekocht hebben. De tweede zin is echter nog het frappantst van allemaal. Van Quickenborne toont hier duidelijk aan dat hij, als verantwoordelijk minister voor de uitbreiding van AUVIBEL, niet eens snapt waar AUVIBEL voor dient. Het voorbeeld dat hij aanhaalt is hoegenaamd geen voorbeeld van een reservekopie, want een kopie maken en die publiek verspreiden is niet hetzelfde als een kopie maken voor gebruik in de familiale kring!

Advertisements

One Response to “Van Quickenborne — opnieuw”

  1. Bedankt,
    leuk om te horen dat er nog mensen met verstand rondlopen op deze wereld.

    Pieter

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: