Archive for the copyright Category

Van Quickenborne — opnieuw

Posted in auvibel, copyright, VanQuickenborne on January 23, 2010 by qplqyer

Van Quickenborne schrijft op 21 januari over de bloggers-meeting het volgende:

Auteurs zijn creatieve ondernemers die recht hebben op een vergoeding: dat is het uitgangspunt van de door de bloggers gecontesteerde Auvibel-heffing.

Dat is wel een heel erg vereenvoudigde versie van waar auvibel om draait. Dat is eerder de verantwoording voor het auteursrecht dan voor auvibel. En iets zegt mij dat deze zin eerder bedoeld is om te suggereren dat de bloggers tegen een vergoeding voor auteurs zouden zijn, dan iets anders. Maar dat is natuurlijk niet waar, want de bloggers zijn tegen onzinnige vergoedingen voor auteurs en voor een correcte vergoeding, niet tegen een vergoeding an sich.

Om aan te tonen waarom een dergelijke versimpeling totaal ongepast is, laat ik ook eens een taks invoeren met dezelfde idee: een vergoeding voor creatieve ondernemers, voor verloren gegane inkomsten. Laten we een nieuwe taks heffen op het luisteren naar muziek in je hoofd. Je weet wel, je hebt naar de radio geluisterd en nadien zit het liedje een hele dag in je hoofd, waardoor je de CD niet meer moet kopen, want je hoort het nummer zo al. Daar lijden auteurs veel verlies aan, wat natuurlijk niet kan, want auteurs zijn creatieve ondernemers die recht hebben op een vergoeding. Dus laten we gewoon iedereen jaarlijks een aanslagbrief sturen van zo’n vijftig euro. Doven ook, want misschien hebben ze ooit nog wel kunnen horen, en het is anders te moeilijk om na te gaan wie wel en wie niet muziek in zijn hoofd hoort. Als er iemand kritiek op die taks uit, wel, dan zeggen we dat die persoon kritiek uit op een systeem dat wel als uitgangspunt het vergoeden van creatieve ondernemers heeft, en wie kan daar nu op tegen zijn?

Verder las ik in de HUMO dan ook nog volgende uitspraak van Van Quickenborne over de AUVIBEL-taks:

«Elke kopie die je maakt komt in principe overeen met één origineel exemplaar dat je minder koopt – zo simpel is het. En dat is niet eens mijn redenering: Europa heeft dat beslist dat artiesten vergoed moet worden voor thuiskopieën. In tweeëntwintig van de zevenentwintig lidstaten bestaat die vergoeding trouwens al.

»Mag ik een vergelijking maken? Als ik de Humo kopieer en die zelfgemaakte exemplaren aan iedereen uitdeel, dan zal je zeggen: dat blad moet beschermd worden! En daarom betaal je in dit land een heffing op kopieertoestellen.»

De eerste zin is al bijzonder idioot, ongeacht van wie de redenering komt. Aangezien Van Quickenborne de heffing omhoog trekt, en niet in Europa gaat klagen over de heffing, kunnen we er ook vanuit gaan dat hij ermee akkoord gaat. Geen zinnig mens buiten de lobbyisten van de muziekindustrie en de ministers die naar die lobbyisten luisteren zal ooit denken dat wie zijn cd op mp3 zet anders die mp3 zou gekocht hebben. De tweede zin is echter nog het frappantst van allemaal. Van Quickenborne toont hier duidelijk aan dat hij, als verantwoordelijk minister voor de uitbreiding van AUVIBEL, niet eens snapt waar AUVIBEL voor dient. Het voorbeeld dat hij aanhaalt is hoegenaamd geen voorbeeld van een reservekopie, want een kopie maken en die publiek verspreiden is niet hetzelfde als een kopie maken voor gebruik in de familiale kring!

Advertisements

Muziekverkoop in 2009 in vrije val

Posted in copyright, ifpi, mpaa, riaa, Uncategorized on January 23, 2010 by qplqyer

Vandaag las ik het volgende artikel op de site van het nieuwsblad:
Muziekverkoop in 2009 in vrije val. Daarin werden, zoals typisch voor dergelijke alarmistische artikels, weer een heleboel halve feiten en waarheden verkondigd.

Het artikel meldt dat de omzet uit de verkoop van muziek gedaald is en claimt dat piraterij daar nog altijd de grootste oorzaak van is. Dat is echter heel kort door de bocht. Immers, het kan best zijn dat door de opkomst van de digitale distributie weinig mensen nog een volledig album kopen wanneer ze slechts een of twee nummers van dat album eigenlijk willen. In een dergelijk geval daalt de omzet natuurlijk, omdat een nummer goedkoper is dan een album, maar is het niet de piraterij die voor de dalende omzet heeft gezorgd, eerder het slimmer worden van de consument. Bovendien kan het ook zijn dat de omzet dan wel gedaald is, maar door de digitale distributie de kosten ook enorm gedrukt zijn. In dat geval blijft de winst gelijk en is er dus ook helemaal geen reden tot paniek.

Ergerlijker is echter het volgende stuk uit het artikel:

Maar het zwaarst zijn de problemen in landen waar nog geen of onvoldoende digitale muziekwinkels zijn opgestart, zoals in Spanje. De omzet van de muziekindustrie is daar sinds 2001 tot een derde teruggezakt.

Muziekliefhebbers beginnen daar de gevolgen van te voelen: een verschraling van het aanbod. Zo haalt geen enkele Spaanse artiest nog de lokale top 50, terwijl in Frankrijk al zestig procent minder binnenlandse artiesten een album konden uitbrengen.

Ten eerste geeft dit aan dat het ontbreken van een digitaal aanbod dus een van de hoofdoorzaken is voor piraterij, maar het tweede deel van dit citaat is interessanter: het verschralen van het aanbod wordt hier gelijkgesteld met het aantal artiesten dat een album uitbrengt. In dit digitaal tijdperk is dat een compleet anachronistisch iets. Als er vijfhonderd albums minder worden uitgebracht, maar duizend groepen bijkomen op myspace die nummers brengen, is het aanbod dan wel echt verschraald? Me dunkt van niet. Het voordeel van digitale distributie is nu net dat albums in essentie achterhaald zijn, maar zeker het “uitbrengen” van een album achterhaald is. Hoe brengt de gemiddelde groep nu een album uit? Door zijn nummers op myspace te zetten, of enkele nummers op myspace te zetten en een CD op de site te laten bestellen. Het gevolg? Wereldwijde distributie met een druk op de knop. Het aantal groepen dat een album “uitbrengt”, i.e. in de winkelrekken legt, is hoegenaamd niet representatief voor het aanbod van muziek. Dat gelijkstellen is muziek gelijkstellen aan de industrie die rond muziek is ontstaan, en is in die zin een kaakslag voor de artiesten die nog muziek spelen voor de muziek, niet voor het grote geld. Het klinkt immers alsof zij niet belangrijk zijn, want zij hebben geen CD “uitgebracht”, zij staan niet in de Ultratop, dus zij kunnen toch nooit echte muzikanten zijn? Als dat de visie is van de mensen die roepen dat piraterij of auteursrechtbeperkingen leiden tot het doden van muziek, wel, laat dan gerust de muziek sterven. Wat overblijft zal ongetwijfeld echter en beter zijn.

Van Quickenborne reageert — ik ook

Posted in auvibel, copyright, Uncategorized, VanQuickenborne on January 9, 2010 by qplqyer

Enkele dagen geleden heeft Van Quickenborne blijkbaar gereageerd op de vele comments omtrent de AUVIBEL taks. Hiervolgend toch weer enkele bedenkingen bij zijn uitspraken.

– In tegenstelling tot wat wordt geschreven, verdeelt Auvibel deze gelden aan een ruime groep van auteurs, producenten en uitvoerende kunstenaars, die elk worden vertegenwoordigd door aparte beheersvennootschappen. Ook fotografen kunnen hun aandeel in de thuiskopie-vergoeding krijgen door zich aan te sluiten bij een collectieve beheersvennootschap, zoals bijvoorbeeld SOFAM (www.sofam.be ).

U bedoelt: Auvibel verdeelt deze gelden aan een selecte groep beheersvennootschappen. Met andere woorden, wie er recht op wilt, moet zich aansluiten bij deze organisaties, met alle nadelige gevolgen van dien. Misschien is het wel een beter idee om deze taks te gebruiken om andere manieren die culturele activiteiten steunen te ondersteunen, zoals het bouwen van repetitiekoten in gemeenten, het subsidieren van vrije podia in jeugdhuizen, het organiseren van zaken zoals het Oost-Vlaams rockconcours e.d. meer. Dat ondersteunt onze culturele sector allicht meer dan het arbitrair te gaan verdelen onder de reeds grote artiesten (want uiteindelijk wordt dit door de beheersvennootschappen ook weer met een verdeelsleutel verdeeld).

  • – Het klopt dat er in Nederland vooralsnog geen thuiskopie-vergoeding verschuldigd is op harde schijven (wel op DVD’s en CD-R’s), maar de discussie woedt ook daar in alle hevigheid. In een laatste parlementair rapport wordt gepleit voor het volledig verbieden en strafbaar stellen van de thuiskopie als alternatief. Dat is niet de optie die wij in België hebben genomen.
  • Voor zover ik mij herinner werd in Nederland helemaal niet gepleit om de thuiskopie an sich illegaal te maken, maar wel om de thuiskopie __uit evident illegale bron__ te verbieden. Tenzij het antwoord op een vraag in mijn reactie op uw eerdere blogpost positief is, is muziek downloaden uit evident illegale bron in Belgie niet toegestaan.

  • – Uiteraard wordt een externe harde schijf ook gebruikt voor het bewaren van niet door auteursrecht beschermd materiaal; dat is ook het geval met DVD’s en CD-R’s die nu al bijdrageplichtig zijn. Ook vele kopieën op een kopieermachine hebben betrekking op niet-beschermd werk en toch is een vaste bijdrage verschuldigd. Zoals Dominique Deckmyn vandaag terecht in De Standaard stelde: “Kortom: die taks is een (heel) slechte oplossing voor een probleem waar we maar geen goede oplossing voor vinden. Dus ik stel voor een Facebook-groep op te richten onder de naam ‘Ik vind de Auvibel-taks ook maar niks, zeker niet wanneer ik ‘m moet betalen, maar ik heb zelf geen beter idee en het is toch allemaal behoorlijk genuanceerd hoor.” (zie: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=LV2KFD71 ).
  • Dus u geeft toe dat deze taks eigenlijk een vergoeding is voor het downloaden uit illegale bron? Want dat is het probleem waar Dominique Deckmyn op doelde. Weet wel dat als u dit toegeeft, impliciet downloaden uit illegale bron in Belgie toegestaan moet zijn, want anders hebben veel andere bloggers gelijk: men kan moeilijk op voorhand een taks betalen voor iets wat niet is toegestaan (hoewel datzelfde probleem opduikt bij de thuiskopie wanneer men bv. naar de situatie met de CSS encryptie op DVDs kijkt).

    Enkele vragen aan Van Quickenborne

    Posted in copyright on January 5, 2010 by qplqyer

    Extra antwoord op Van Quickenborne

    1. Wat betekent het begrip reservekopie in belgië? Valt hier bv. ook het ontlenen van een CD uit een bibliotheek, die omzetten naar mp3s, en die mp3s bijhouden na het terugbrengen van de CD onder? Valt hier ook het downloaden van muziek, zonder ervoor te betalen, voor privé-gebruik onder? Of het kopiëren van een CD van een vriend? Immers, oorspronkelijk werden deze taksen geheven voor kopieerapparaten en videorecorders, die procentueel veel meer gebruikt werden om privé-kopies te maken van werken die men niet gekocht had (bv. het opnemen van tv-uitzendingen), dan usbsticks, externe harde schijven e.d. gebruikt worden voor deze werken.
    2. Indien bovenstaande voorbeelden hier niet onder vallen, kunt u mij dan andere voorbeelden geven van legale reservekopies, naast het omzetten van een legaal gekochte CD naar mp3s? Immers, van zodra men een beveiliging moet doorbreken kan men de acties die door deze taks vergoed worden, al niet legaal doen. DVDs omzetten voor gebruik in een mediacenter is dus bv. legaal al onmogelijk, aangezien DVDs voorzien zijn van een (weliswaar zwakke) kopieerbeveiliging.
    3. Waarom moet België plots nu en zo snel handelen? In Nederland weigert de bevoegde minister al een hele tijd om deze taks uit te breiden naar mp3-spelers, en het was blijkbaar ook geen probleem dat deze taks al een hele tijd op nul euro stond, dus het lijkt mij sterk dat Europa deze uitbreiding echt heeft afgedwongen, zoals wordt gesuggereerd.
    4. Als het innen op basis van werkelijk gebruik van privé-kopieën te ingewikkeld is, hoe voorziet u dan de correcte verdeling van de geïnde gelden? Is die niet even ingewikkeld, zoniet ingewikkelder, dan het bepalen van wie hoeveel privé-kopieën maakt? Immers, om te weten wie recht heeft op het geld moet men weten hoeveel keer iemand zijn werk gekopieerd werd in de private sfeer, wat een even lastig karwei is als bijhouden hoeveel keer iemand kopies maakt van werk voor de private sfeer.
    5. Welk nut heeft een dergelijke inning eigenlijk nog wanneer de bovenstaande vergoeding, gemakszuchtig, volgens een schimmige verdeelsleutel wordt verdeeld, en de kleine artiest er dus niet van mee kan profiteren? Zeker aangezien deze kleine artiest wel de taks moet betalen om zijn eigen werk op te slaan treft deze taks dus een zeer grote groep van artiesten — de taks heeft dus eerder het omgekeerde effect van de artiesten die het het meest nodig hebben net minder geld te doen verdienen.
    5. Als het enkel mensen zijn die creatievelingen parasieten vinden, waarom zijn het dan voornamelijk de creatievelingen die zich op hun blogs hebben laten horen? Op meerdere fotografie, muziek, homerecording, etc. fora waren afkeurende geluiden te horen ten opzichte van de AUVIBEL taks. Kortom: het zijn de creatievelingen zélf die tegen deze taks zijn, niet personen die alles wat loszit downloaden en artiesten als parasieten beschouwen. Of zijn deze kleine artiesten wel parasieten en is deze taks enkel bedoeld voor de grote muziekindustrie?

    Antwoord op Van Quickenborne

    Posted in copyright on January 5, 2010 by qplqyer

    Antwoord op Van Quickenborne.

    “In de pers – maar vooral in de blogosfeer – is er de laatste week heel wat commotie ontstaan rond een zogenaamde “taks op harde schijven” die ik zou hebben ingevoerd. Mensen die mij kennen, weten nochtans dat ik een “die-hard fan” ben van ICT en een tegenstander van taksen. Wat is er dan aan de hand?”

    Een tegenstander van taksen? Vandaar dat u er mede voor gezorgd heeft dat Sabam, niettegenstaande er rechtspraak bestaat die dit volledig tegenspreekt, nu naar vele bedrijven een factuur kan sturen voor het spelen van muziek op de werkvloer? Of dat u ook voor deze nieuwe AUVIBEL “heffing” (maw: taks) weinig moeite hebt gedaan om ze tegen te houden? Zeggen en doen zijn twee andere zaken, en het is duidelijk uit de voornoemde acties dat uw “tegen taksen zijn” slechts een kwestie van schijn is.

    “Personen die origineel werk produceren, zoals schrijvers, muzikanten, journalisten, componisten en dergelijke creëren intellectuele eigendom. Intellectuele eigendom kan in tegenstelling tot fysieke eigendom gemakkelijk gekopieerd worden, waardoor anderen met de vruchten van het harde werk kunnen gaan lopen. Om mensen ertoe aan te zetten creatief en innovatief bezig te blijven, ook en vooral via het internet, moeten creatievelingen passend beloond worden. Om die reden is er Europese wetgeving (“Richtlijn uit 2001 tot bevordering van de informatiemaatschappij”) die onder meer bepaalt dat voor het kopiëren van beschermde werken steeds een vergoeding verschuldigd is, ook al betreft het een kopie die enkel privé wordt gebruikt.”

    Dan wil ik de vraag stellen: wat wordt in deze richtlijn bedoeld met “een kopie die enkel privé wordt gebruikt”? Wat valt daaronder? Valt een download van een torrentsite daaronder? Ook als men de desbetreffende CD niet heeft gekocht?

    Immers, in dat laatste geval kan men inderdaad stellen dat deze Europese richtlijn dient om auteurs gepast te vergoeden voor hun werk. Als AUVIBEL echter enkel dient om auteurs te vergoeden voor bv. het mogen omzetten van een gekochte CD naar een mp3, is deze redenering compleet absurd. Intellectuele eigendomsrechten hebben ook grenzen, die echter jammer genoeg maar al te vaak worden vergeten of door wetgeving verder in de kiem gesmoord, en het mogen omzetten van een CD naar een mp3 zal door eender welk zinnig iemand als een recht van de consument beschouwen, waar de artiest niet nog eens langs de kassa voor moet passeren.

    “Met andere woorden: ofwel verbiedt de overheid het kopiëren voor privé-gebruik (vb. vanop een CD naar een iPod), ofwel zorgt ze ervoor dat de auteur daarvoor een “billijke vergoeding” krijgt. In België is geopteerd voor het laatste. De auteurs en producenten worden bij ons “indirect” vergoed door een heffing op informatiedragers waarop de kopie terecht komt, zoals cassetten, video’s, CD-R’s of DVD’s en dit gebeurt al sinds 1996 (vele consumenten zijn zich daarvan wellicht niet bewust).”

    Dit is een drogredenering — een valse dichotomie om het kind bij naam te noemen. Immers, de bevoegde Nederlandse minister heeft meermaals geweigerd om het Nederlandse equivalent van de AUVIBEL taks uit te breiden naar mp3 spelers e.d.

    Dat toont aan dat Belgie dus zeker niet voor de keuze staat om of het kopieren te verbieden, of de taks nu uit te breiden, zoals men in bovenstaande poogt te impliceren. Het blijkt zelfs mogelijk te zijn om deze taks op nul euro te zetten, zoals tot voor kort effectief het geval was bij mp3spelers en dergelijke. Stellen dat het of het ene is, of het andere, is dus complete onzin. Sterker nog, in Nederland wordt downloaden legaal geacht, dus zou men verwachten dat men daar nog meer geneigd is om dit uit te breiden. Blijkbaar is de minister daar toch nog net iets meer tegen taksen.

    “Ik heb niet zelf de prijzen bepaald, maar enkel dit akkoord tussen Auvibel, ondernemers en consumenten via een Koninklijk Besluit geformaliseerd. Maar het is niet mijn bedoeling mij er gemakkelijk van af te maken door de zwarte piet door te schuiven. Ik sta namelijk achter dit akkoord, dat voorziet in een correcte bijdrage voor mensen die originele werken produceren. Het gaat hier om creatievelingen – ondernemers – die een beloning verdienen voor hun harde werk. Het systeem van “indirecte vergoeding” betekent inderdaad dat niet iedereen betaalt naar gelang het aantal kopies dat hij neemt voor eigen gebruik (iemand kan best een hard drive gebruiken om vooral eigen producties op te slaan). Het is echter administratief veel te complex om dat persoon per persoon te gaan bepalen. Vergelijk het met de heffing op kopieerapparaten. De toegepaste tarieven zijn daarbij niet duurder dan in onze buurlanden (Frankrijk, Duitsland, Nederland), die eenzelfde mechanisme toepassen.”

    Om op het eerste deel te antwoorden: als minister had u gemakkelijk neen kunnen antwoorden op de vragen van de desbetreffende belanghebbenden die de taks wilden verhogen. Als echte anti-taks-minister, dan wel in daden, niet enkel in woorden, had u dat ook gedaan.

    Daarnaast claimt u dat het te ingewikkeld zou zijn om de taksen anders te gaan innen, en dat het dus maar noodzakelijk is dat iedereen — de kleine artiest incluis — maar moet meebetalen. Maar daarmee vergeet u wel te zeggen hoe de verdeling van de geinde gelden dan wel moet gebeuren. Is die verdeling niet even lastig, zoniet nog lastiger, dan het bijhouden van wie allemaal kopies maakt? Of laten we het door een paar vage stichtingen met vage verdeelsleutels doen? In Nederland is dat ook goed afgelopen …

    “Voor mij zijn journalisten, componisten, schrijvers en andere producenten die dagelijks leuke content maken ondernemers en geen parasieten. Zij verdienen waardering.”

    Niemand in de ‘blogosfeer’ heeft dat betwist. Dit stukje opnemen in deze tekst is dan ook puur stemmingmakerij en insinuaties rondstrooien — alsof de blogosfeer hier tegen zou zijn omdat ze mensen die intellectueel werk produceren parasieten van de maatschappij vinden. Het feit dat het net vooral creatieve mensen zijn die van zich hebben laten horen op hun blogs, twitter, etc toont goed aan dat bovenstaande paragraaf op niks slaat.

    Uw blogtekst zou zogezegd moeten verklaren waarom deze heffing nodig is, en waarom de blogosfeer zich vergist in het druk maken, maar geen enkele van de punten die aangehaald zijn door bloggers is ongeldig gemaakt. Integendeel, de auvibel taks blijft enorm in het nadeel zijn van de kleine artiest, want die mag wel een serieus pak geld gaan afdragen voor zijn backups, zonder dat er enige hoop is dat hij ooit zelf een AUVIBEL vergoeding zal ontvangen voor de privé-kopies door anderen van zijn werk. Dat is wat velen stoort, naast het feit dat de hele redenering achter betalen voor het maken van een privé-kopie helemaal geen hout snijdt. Maar die punten worden natuurlijk voor geen meter aangeraakt. Schermen met Europese wetgeving, doen alsof het niet anders kan, en insinueren dat wie niet akkoord gaat artiesten als parasieten aanziet blijkt makkelijker te zijn dan een degelijk antwoord bieden aan de terechte vragen van de groep die u hier zogezegd zou dienen — de kleine artiesten. Of wacht, zou dit misschien dan toch eerder bedoeld zijn voor de grote muziekindustrie?

    Fixing some things about copyright.

    Posted in copyright, freedom, ifpi, riaa with tags , , , , , on May 22, 2008 by qplqyer

    As I was strolling on the net today, I came across a news article that described how the Dutch minister of culture wanted to regulate the taxes that are levied on blank media on an European scale.

    This got me thinking about some intellectual monopolies again, hence this post.

    First of all, I would like to start by saying that these taxes should of course be abolished. Whilst I do not know how the situation in other countries is, in my country this tax is only possible because there is a clause in the law that states that artists can be renumerated when someone makes a copy for personal use. Now, this is a completely idiotic clause since this has nothing to do with downloading music illegally, or copying music illegally, but only with copying a CD that you have legitimately bought. Now, I honestly can not come up with any good reason as to why you should have to pay an artist when you just want to make sure that the CD you bought does not get scratched, does not get stolen from your car, etc. If I buy a CD, well then I want to be able to do with this CD whatever I want, as long as the copies I make or the music I play is only meant for use in a circle of close friends (maybe excluding copies there) and relatives. If such a tax is meant to compensate for illegal copying and downloading, well then since everyone is paying a tax for it, the copying and downloading should be made legal. Hence, this section of the law obviously needs to be redrafted to either remove this tax immediately and let people copy their legally obtained CDs and other works freely, or the law should be made into a real tax for illegal downloading and copying and this downloading and copying should be made legal. You cannot write in the law that it is meant to compensate for one thing (which does not need compensation) and then support the law by saying that it is used to compensate for another!

    Still, there is another problem with these taxes. No one knows exactly what is being copied. So what is being done? The taxes get transferred to an obscure organisation of which no one knows exactly who they represent and based on some magic calculation they determine how much of the copying shares you get. That is truly outrageous, as it is a system that makes the richer just richer and the poorer just poorer. Wouldn’t it be better to use this tax to subsidize younger artists by building rehearsal rooms, by subsidizing theater and all those other art forms that really need to be subsidized as they cannot survive otherwise?

    Then I have a last proposal that should fix some of the problems in copyright (especially for music). In Europe, most countries have some private organisation that “protects” the rights of the artist. However, these are all based on the idea that an artist should pay them money and transfer their copyrights to them. Now, copyrights are obviously worth money, so it seems silly to have to pay a fee as an artist to such an organisation. Furthermore, the fact that the copyright gets fully transferred is very bad for fans and “consumers” (ugly word, it seems to establish that people are sheep that should do nothing than consume whatever happens to grow on the plains).

    A better system would be one in which it is prohibited that such exclusive deals can happen. In a world with such a legislation, many different companies could “sell” licenses for doing something with a certain copyright. This reflects how most trading is done nowadays anyhow. Consider for example shops. Shops have deals with producers for selling some of their products, e.g. many different companies sell products of the coca-cola company. The shops then compete with each other by offering lower prices for products, or by giving extra’s to their shoppers and so on and so on. This competition benefits “consumers” as it makes sure that the prices are not being kept virtually high.

    This system would work for music as well. If one wants to organise a party, now, in my country at least, he has to pay a huge fine, based on all kinds of things that have nothing to do with the music such as the price of a beer etc., to the only corporation (technically it is a not-for-profit organisation, but that is hardly the true case) that has the right to exploit intellectual monopolies. If however there could be many different companies that can buy the same rights to license music for all kinds of uses, then there could be competition and such absurd calculations could not exist as one would soon be priced out of the market by a smarter competitor.

    Hence, such a system would benefit the ordinary person, but also the artists, as they can sell licenses (and set their prices) to as many organisations as they please and hence can probably generate more income.

    Artists have traditionally always been screwed over when rights were involved, which is what has led to the problems we face today (if artists would just have refused to give up all their rights to record companies or to corporations like SABAM,BUMA/STEMRA instead of rolling over on their backs and giving them money and their rights, which are also worth a lot of money, it would not be such a big mess). A change as proposed here, where it is disallowed to sell the full rights to a work will obviously be strongly opposed by many, but as the arguments I have laid out have shown, it is only beneficial for both the artist and the “consumer”. And in my opinion these are the persons that matter most.

    Thank you for your attention. I hope that anyone reading this will agree and start promoting this idea on his own, so that it one day will be caught up upon by politicians and hopefully a change for the better can be implemented.

    EU commisioner proposes to extend copyright for performing artists to 95 years.

    Posted in copyright, freedom, ifpi, riaa on February 15, 2008 by qplqyer

    And yet another copyright post.

    Today the news was announced that an EU commissioner might consider extending copyright for “performing artists” to 95 years. It was assured that this was not for the known and rich artists, but to support the anonymous, unknown, “session musicians” that played on recordings that later became hits. According to the EU commisioner, it would be necessary to extend the copyright given to these artists since people live longer and therefore would otherwise have no income from successful songs that they record in their late teens, which is most of the time their only pension.

    Now, first of all there are absolutely no reasons to give session musicians copyrights. Copyright is (or better: was supposed to be) a balance between artists and the society, where a monopoly is given to the artist for a limited period of time (this is probably not totally correct regarding the European interpretation; according to Lawrence Lessig in “Free Culture”, copyright in the EU is regarded as a natural right, not as a trade-off between artists and society, but I find that a resentful thought) to give an incentive to create. All fair and square one would think, since this prohibits an evil company from taking a song from someone and producing it much cheaper, therefore hindering that person for profiting from his own works.

    But, copyright should never be allowed to exists until infinity: music and other works should be released as a public good once enough time has been given to the artist to be able to gain an income(*) from his creation. After this work enters the “public domain” (i.e. is free for anyone to copy, alter, etc) the artist can still make money from his work by performing, selling the number through his website etc. (he will face competition, but that is only in the best interest of society, since this results in lower prices, without leading to bankruptcy of the artist, unless he chooses to never release a number again. But if the artist never releases a number again, the copyright did not succeed in creating an incentive to create, rather it succeeded in creating a one-time incentive and thus this is bad for society).

    (*) Note that I did not say the word “profit” here. In my opinion, it is not a task of society to make sure someone makes a profit. Rather, it is the task of society to make sure artists can cover their living, therefore a “breaking-even” should be necessary. In fact, maybe copyright should be abandoned once the artist has surely made a break-even.

    Now that we have gotten out of the way what copyright actually means, consider the case of session musicians. These are people who get paid to play songs other persons have written. Either on a record or in a performance. Knowing what copyright is supposed to do (creating an incentive to create by allowing one to not go bankrupt while pursuing a career as an artist), why would any session musician need copyright? If one wants to profit from the fact that he played in a successful number, he can change the contract he signed regarding his performance to include a fee for every record sold. Furthermore, if a number is successful, then he probably can be asked to accompany the performer on the road, hence gathering an income that way.

    So, any session musician can get an income from any number he played and get a higher income if the number he played on was successful. Why would they need a copyright then? I surely cannot provide any answer to that, since any reason for introducing the burden of copyright can be solved by means of a contract.

    Furthermore, this extension is supposed to give session musicians a pension, since royalties are most of the time their only income. Now let us pause for a moment. There are probably tens of thousands of session musicians. Most of them will never have played on a successful number and hence will never have made big money from their royalties. So these artists will not benefit from any copyright extension as well. It can be assumed that these musicians will have made sure to have a pension when they are old, through means of some pension scheme, savings and other incomes. Then, why would we have to place an extra burden on society for a monopoly (tax even) that only benefits the musicians that would not need this pension the most? Or to give a monopoly to persons who should have ensured their pension during their career instead of counting on an extension further on?

    The EU commisioner tries to obscure the fact that these copyrights were only introduced a couple of years ago by stating that people live longer now, making it seem as if he just wants to update an old law to come to terms with the current state of affairs, but who can honestly believe that the drafters of the former law did not know that people ten years from then would all of a sudden live longer than 50 years? And if I would be wrong, and there were laws for these musicians before the EU directive that I know of, then these laws can maximally only have been drafted when the concept of a session musician on recordings has occurred, which is in the 20th century, when the recording industry and recordings emerged. I do think that people back then had the same problem of a pension than they did now (if not earlier, since they started working on an earlier age).

    The only reason I can think of why this copyright extension would be needed, apart from greed from the session musicians of those records, (but it is pure speculation) is that the recording industry, in all of their greed, persuaded a lot of sessian musicians in their late teens to play on a record without a contract, without a big renumeration, but with the guarantee of royalties. Session musicians would sign a contract in which they signed away all of their copyrights to the record company and so the record company could make a recording at a very low rate, only having to pay people for a recording if a song was successful.

    But is that a good reason to extend this copyright? This again shows that these copyrights for session musicians do not benefit the session musicians, but, as in the case of regular copyright, only the recording industry wins from this. And again, if this were the case, then these people knew long beforehand that they would not get royalties from this 50 years from then. So they should have made sure to build up a pension.

    So, instead of extending this copyright, we should be abandoning it. Its only use is of a tool for the record industry to pay lower wages to session musicians, but all of this can be done with contracts instead of the burden of copyright. Who wants to try and make this clear to some other (or this) EU commisioner and change this absurd race for copyright extensions we are seeing?