Archive for the Uncategorized Category

Muziekverkoop in 2009 in vrije val

Posted in copyright, ifpi, mpaa, riaa, Uncategorized on January 23, 2010 by qplqyer

Vandaag las ik het volgende artikel op de site van het nieuwsblad:
Muziekverkoop in 2009 in vrije val. Daarin werden, zoals typisch voor dergelijke alarmistische artikels, weer een heleboel halve feiten en waarheden verkondigd.

Het artikel meldt dat de omzet uit de verkoop van muziek gedaald is en claimt dat piraterij daar nog altijd de grootste oorzaak van is. Dat is echter heel kort door de bocht. Immers, het kan best zijn dat door de opkomst van de digitale distributie weinig mensen nog een volledig album kopen wanneer ze slechts een of twee nummers van dat album eigenlijk willen. In een dergelijk geval daalt de omzet natuurlijk, omdat een nummer goedkoper is dan een album, maar is het niet de piraterij die voor de dalende omzet heeft gezorgd, eerder het slimmer worden van de consument. Bovendien kan het ook zijn dat de omzet dan wel gedaald is, maar door de digitale distributie de kosten ook enorm gedrukt zijn. In dat geval blijft de winst gelijk en is er dus ook helemaal geen reden tot paniek.

Ergerlijker is echter het volgende stuk uit het artikel:

Maar het zwaarst zijn de problemen in landen waar nog geen of onvoldoende digitale muziekwinkels zijn opgestart, zoals in Spanje. De omzet van de muziekindustrie is daar sinds 2001 tot een derde teruggezakt.

Muziekliefhebbers beginnen daar de gevolgen van te voelen: een verschraling van het aanbod. Zo haalt geen enkele Spaanse artiest nog de lokale top 50, terwijl in Frankrijk al zestig procent minder binnenlandse artiesten een album konden uitbrengen.

Ten eerste geeft dit aan dat het ontbreken van een digitaal aanbod dus een van de hoofdoorzaken is voor piraterij, maar het tweede deel van dit citaat is interessanter: het verschralen van het aanbod wordt hier gelijkgesteld met het aantal artiesten dat een album uitbrengt. In dit digitaal tijdperk is dat een compleet anachronistisch iets. Als er vijfhonderd albums minder worden uitgebracht, maar duizend groepen bijkomen op myspace die nummers brengen, is het aanbod dan wel echt verschraald? Me dunkt van niet. Het voordeel van digitale distributie is nu net dat albums in essentie achterhaald zijn, maar zeker het “uitbrengen” van een album achterhaald is. Hoe brengt de gemiddelde groep nu een album uit? Door zijn nummers op myspace te zetten, of enkele nummers op myspace te zetten en een CD op de site te laten bestellen. Het gevolg? Wereldwijde distributie met een druk op de knop. Het aantal groepen dat een album “uitbrengt”, i.e. in de winkelrekken legt, is hoegenaamd niet representatief voor het aanbod van muziek. Dat gelijkstellen is muziek gelijkstellen aan de industrie die rond muziek is ontstaan, en is in die zin een kaakslag voor de artiesten die nog muziek spelen voor de muziek, niet voor het grote geld. Het klinkt immers alsof zij niet belangrijk zijn, want zij hebben geen CD “uitgebracht”, zij staan niet in de Ultratop, dus zij kunnen toch nooit echte muzikanten zijn? Als dat de visie is van de mensen die roepen dat piraterij of auteursrechtbeperkingen leiden tot het doden van muziek, wel, laat dan gerust de muziek sterven. Wat overblijft zal ongetwijfeld echter en beter zijn.

Advertisements

Van Quickenborne reageert — ik ook

Posted in auvibel, copyright, Uncategorized, VanQuickenborne on January 9, 2010 by qplqyer

Enkele dagen geleden heeft Van Quickenborne blijkbaar gereageerd op de vele comments omtrent de AUVIBEL taks. Hiervolgend toch weer enkele bedenkingen bij zijn uitspraken.

– In tegenstelling tot wat wordt geschreven, verdeelt Auvibel deze gelden aan een ruime groep van auteurs, producenten en uitvoerende kunstenaars, die elk worden vertegenwoordigd door aparte beheersvennootschappen. Ook fotografen kunnen hun aandeel in de thuiskopie-vergoeding krijgen door zich aan te sluiten bij een collectieve beheersvennootschap, zoals bijvoorbeeld SOFAM (www.sofam.be ).

U bedoelt: Auvibel verdeelt deze gelden aan een selecte groep beheersvennootschappen. Met andere woorden, wie er recht op wilt, moet zich aansluiten bij deze organisaties, met alle nadelige gevolgen van dien. Misschien is het wel een beter idee om deze taks te gebruiken om andere manieren die culturele activiteiten steunen te ondersteunen, zoals het bouwen van repetitiekoten in gemeenten, het subsidieren van vrije podia in jeugdhuizen, het organiseren van zaken zoals het Oost-Vlaams rockconcours e.d. meer. Dat ondersteunt onze culturele sector allicht meer dan het arbitrair te gaan verdelen onder de reeds grote artiesten (want uiteindelijk wordt dit door de beheersvennootschappen ook weer met een verdeelsleutel verdeeld).

  • – Het klopt dat er in Nederland vooralsnog geen thuiskopie-vergoeding verschuldigd is op harde schijven (wel op DVD’s en CD-R’s), maar de discussie woedt ook daar in alle hevigheid. In een laatste parlementair rapport wordt gepleit voor het volledig verbieden en strafbaar stellen van de thuiskopie als alternatief. Dat is niet de optie die wij in België hebben genomen.
  • Voor zover ik mij herinner werd in Nederland helemaal niet gepleit om de thuiskopie an sich illegaal te maken, maar wel om de thuiskopie __uit evident illegale bron__ te verbieden. Tenzij het antwoord op een vraag in mijn reactie op uw eerdere blogpost positief is, is muziek downloaden uit evident illegale bron in Belgie niet toegestaan.

  • – Uiteraard wordt een externe harde schijf ook gebruikt voor het bewaren van niet door auteursrecht beschermd materiaal; dat is ook het geval met DVD’s en CD-R’s die nu al bijdrageplichtig zijn. Ook vele kopieën op een kopieermachine hebben betrekking op niet-beschermd werk en toch is een vaste bijdrage verschuldigd. Zoals Dominique Deckmyn vandaag terecht in De Standaard stelde: “Kortom: die taks is een (heel) slechte oplossing voor een probleem waar we maar geen goede oplossing voor vinden. Dus ik stel voor een Facebook-groep op te richten onder de naam ‘Ik vind de Auvibel-taks ook maar niks, zeker niet wanneer ik ‘m moet betalen, maar ik heb zelf geen beter idee en het is toch allemaal behoorlijk genuanceerd hoor.” (zie: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=LV2KFD71 ).
  • Dus u geeft toe dat deze taks eigenlijk een vergoeding is voor het downloaden uit illegale bron? Want dat is het probleem waar Dominique Deckmyn op doelde. Weet wel dat als u dit toegeeft, impliciet downloaden uit illegale bron in Belgie toegestaan moet zijn, want anders hebben veel andere bloggers gelijk: men kan moeilijk op voorhand een taks betalen voor iets wat niet is toegestaan (hoewel datzelfde probleem opduikt bij de thuiskopie wanneer men bv. naar de situatie met de CSS encryptie op DVDs kijkt).

    Ook De Standaard poogt AUVIBEL goed te praten

    Posted in Uncategorized on January 7, 2010 by qplqyer

    Vandaag kwam op De Standaard online deze column terecht. Die column slaat echter gewoonweg op niks, en toont aan hoe weinig mensen snappen waarom deze uitbreiding van AUVIBEL compleet absurd is en op geen enkele manier goed te praten. Om maar enkele fouten uit de column te halen:

    1. De AUVIBEL taks is ingevoerd om auteurs te vergoeden voor het kopieren binnen private kring. De taks bestaat al meerdere jaren op cassettes en op CDs. Oorspronkelijk is deze ingevoerd om artiesten te vergoeden voor gemiste inkomsten wanneer iemand een legaal gekochte CD bv. kopieerde voor gebruik in de auto, in plaats van een nieuwe CD te kopen voor in zijn auto. Dat laatste toont al aan dat de hele gedachtegang achter AUVIBEL volledig mank loopt, want niemand zou ooit een CD opnieuw kopen voor in de auto, en bijgevolg zijn de gederfde inkomsten volledig fictief. Jammer genoeg is er nog nergens vastgelegd (wetgeving of rechtspraak) dat we dankzij AUVIBEL bv. toegelaten zijn om kopieen te maken van CDs die vrienden hebben, zolang ze dienen voor prive-gebruik, want dan zou de reden achter deze taks en de gederfde inkomsten veel logischer zijn. Je kan wel gaan beweren dat het misschien officieel dan wel niet daarvoor dient, maar onofficieel het wel betekent dat het gedoogd wordt, maar dat is geen wenselijke situatie: ten allen tijde moet een burger kunnen weten wat al dan niet toegelaten is, en niet in onzekerheid leven over het al dan niet kunnen beboet worden voor iets.
    2. De auteur beweert dat het niet de grote artiesten zijn die problemen ondervinden van de algehele malaise in de muziekindustrie, en concludeert daaruit dat deze heffing een goed idee is om de kleine artiest te ondersteunen. Wie denkt u echter dat achter deze taks zit? En waar denkt u dat het geld naartoe zal gaan? Ongetwijfeld zal het verdeeld worden volgens een of andere vage sleutel die inhoudt dat de grotere artiesten een groter deel van de koek krijgen en de kleinere artiesten hier praktisch niks van overhouden. Deze maatregel ondersteunt dus helemaal niet de kleine artiesten.
    3. De kleine muzikant die zelf zijn muziek opneemt, mixt en produceert gebruikt veel externe harde schijven, usb-sticks om zijn eigen producties op te stockeren of backups te maken. Fotografen gebruiken veel geheugenkaartjes en externe harde schijven om hun foto’s te kunnen stockeren. Doordat AUVIBEL gehoffen wordt op net deze opslagmedia zijn het dus net deze kleine kunstenaars die de taks het meeste gaan voelen. Contra-productief dus als deze taks bedoeld is om de kleinere kunstenaar te helpen (en door punt 2 net nog contra-productiever).

    Om de één of andere reden komt de kritiek op de bloggers altijd op hetzelfde neer, zowel hier, als uit het kamp van Van Quickenborne: “Jullie willen gewoon gratis kunnen downloaden.”. Er bestaat een term voor dit soort drogargumenten: ad hominem, ofwel op de man spelen in plaats van op de bal. Bovenstaande punten tonen duidelijk aan dat er gegronde redenen zijn om tegen deze uitbreiding te zijn, zonder dat hebzucht naar gratis muziek aan de basis ligt. Als de partij voor AUVIBEL met geen enkel ander argument kan komen dan dat de tegenstanders hebzuchtige egoisten zijn die gratis muziek willen, dan toont dat enkel des te meer aan dat er geen enkele gegronde reden aan de uitbreiding van AUVIBEL ligt (of uberhaupt aan het AUVIBEL systeem zelf).

    Het valt echter wel op hoezeer de media pro-AUVIBEL zijn, of op zijn minst weinig positief berichten over de hele rel die hierrond is ontstaan op het internet. Enorm veel gegronde kritieken op de uitbreiding zijn gespuwd, maar geen enkele van de media pikt dit op. Neen, integendeel, de standaard komt nu met dit soort beschamende columns af in plaats van een degelijk artikel dat de AUVIBEL-heffing in vraag stelt. Het lijkt wel alsof onze media eveneens slaafjes zijn van de industrie achter AUVIBEL.